Φωτογραφία της Εβδομάδας
Η νοικοκυρά του βουνού
Αλεπού (Vulpes vulpes) στο κουφάρι αλόγου Χριστάκη, Όλυμπος
Όλες οι «Φωτογραφίες της Εβδομάδας»
Η αρκαδική ασπέρουλα (Asperula arcadiensis) είναι ένα χαρακτηριστικό χασμόφυτο της Βόρειας Πελοποννήσου, της οποίας αποτελεί ενδημικό είδος (απαντά σε Ζήρια και Χελμό). Οι συμπαγείς χνουδωτοί βλαστοί της φέρουν κυκλικές σειρές από μακρόστενα φυλλάρια και στην άνθηση κατακλύζονται από εκατοντάδες ελαφρώς ρόδινα τετραμερή άνθη με χαρακτηριστικό επιμηκυσμένο «λαιμό» που τους δίνει σχήμα τρομπέτας. Καθώς είναι σχεδόν απόλυτα εξειδικευμένη στη διαβίωση σε κρημνούς και βράχια, η Asperula arcadienisis αποτελεί από τις κύριες βοτανικές ατραξιόν στις χαράδρες του Χελμού, όπως του Βουραϊκού και της Στύγας.
Η Asperula boissieri είναι πολυετής θάμνος με έρποντες βλαστούς που του προσδίνουν την χαρακτηριστική μορφή τάπητα. Έχει μικρά γραμμικά-βελονοειδή φύλλα και πολύ όμορφα μικροσκοπικά τετραμερή ρόδινα άνθη, τα οποία αναπτύσσονται σε μεγάλους αριθμούς σχεδόν πάνω στην επιφάνεια του φυτοτάπητα και δημιουργούν μία πολύ ελκυστική εικόνα. Πρόκειται για φυτό που φύεται αυστηρά σε ορεινές (πάνω από 1600 μ.) πετροπλαγιές και βραχώδεις εξάρσεις, σε ορεινούς όγκους της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου (ελληνικό ενδημικό). Στο όνομά του τιμάται ο Ελβετός βοτανικός του 19ου αιώνα και μελετητής της ελληνικής χλωρίδας Pierre Edmond Boissier.
Η Asperula muscosa είναι αποκλειστικό ενδημικό του Ολύμπου, που την κατέγραψε για πρώτη φορά Theodore Heldreich το 1851. Φύεται σε πετρώδεις έως και εξαιρετικά βραχώδεις τοποθεσίες, όπως σε κοίτες χειμάρρων και βραχώδη ξέφωτα στο ορεινό δάσος (ξηρές τοποθεσίες Μαύρης πεύκης, αραιές συστάδες Ρόμπολου και συστάδες Οξιάς), σε υψόμετρα από τα 1200 έως και τα 2000 μ. Ο σχετικά μεγάλος, αν και ευλύγιστος, βλαστός, συγκρατεί τα γραμμοειδή φύλλα που προβάλλουν σε σπονδύλους και κορυφώνεται σε ένα ή λίγα λευκά ή ελαφρά ρόδινα, ζαχαρένιας διαφάνειας, άνθη.
Η ασπέρουλα της Οίτης (Asperula oetaea) κοσμεί με τις κομψότατες ροζ ταξιανθίες της όχι μόνο τα μεγάλα υψόμετρα αυτού του βουνού αλλά και άλλων της Στερεάς, της Ν. Πίνδου και της Β. Πελοποννήσου. Είναι ένας χαμηλός θάμνος που αναπτύσσεται πάνω σε βράχινες επιφάνειες σε ανωδασικές θέσεις. Διακριτικό στοιχείο της είναι ότι οι ανθοφόροι βλαστοί είναι σχετικά επιμηκυσμένοι και τα μικροσκοπικά άνθη εμφανίζονται σε 2-3 ομάδες κατά μήκος τους.
Η Asperula pulvinaris είναι μία εξαιρετική ενδιαφέρουσα ασπέρουλα, ενδημική της Ανατολικής Στερεάς, με περιορισμένη εξάπλωση στους ορεινούς όγκους εντός και περιμετρικά της Αττικής. Πρόκειται για έναν χαμηλό μαξιλαρόμορφο - όπως μας πληροφορεί το όνομα του, pulvinus = μαξιλάρι, στα λατινικά – θάμνο, με κοντά αλλά επιμήκη τριχωτά φύλλάρια και πολλά όμορφα χωνοειδή άνθη σε απαλή ρόδινη απόχρωση. Θα τη βρούμε να απλώνει τους πυκνούς βλαστούς της πάνω σε βράχινες επιφάνειες και πετρώδεις θέσεις.
Αλεπού (Vulpes vulpes) στο κουφάρι αλόγου Χριστάκη, Όλυμπος
Όλες οι «Φωτογραφίες της Εβδομάδας»